ฝากทุกอย่างไว้กับกองทัพฟูลอัสซิสต์ แล้วดูจนถึงราก์นาริออนตัวสุดท้าย
หลังจากห่างหายไปนาน ผมกลับมาเล่น Granblue Fantasy: Relink อีกครั้ง
ตอนเล่นครั้งก่อน ผมก็ล้มโปรโต บาฮามุตไปแล้ว เก็บอุปกรณ์กับซิจิลมาได้พอสมควร และเล่นมาไกลพอจะไปท้าสู้กับลูซิเฟอร์ได้ แต่พอเว้นไปนาน ปุ่มบังคับก็ลืม แพตเทิร์นการโจมตีของศัตรูก็ลืม สำหรับคนที่กลับมาหลังพักยาว การกลับมาเล่นเกมแอ็กชันความยากสูงมักเป็นเรื่องหนักเอาการ
แต่รอบนี้ Relink ต่างออกไปเล็กน้อย
ผมไม่จำเป็นต้องเก่งขึ้นเลย
พอเลี้ยงตัวละครฟูลอัสซิสต์และเพื่อนร่วมทีมที่คอมพิวเตอร์ควบคุม เกมนี้ก็เปลี่ยนจาก "เกมที่เราบังคับตัวละครเองแล้วล้มศัตรู" กลายเป็น เกมที่สร้างกองกำลังต่อสู้อัตโนมัติที่แข็งแกร่งที่สุด แล้วนั่งดูพวกเขาทำงาน ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
และผมก็ล้มราก์นาริออนตัวสุดท้าย บอสสุดท้ายของเกม ไปแบบนั้นเลย
กลับมาหลังห่างไปนาน แต่คอมพิวเตอร์แกร่งเกินไป
ช่วงที่เพิ่งกลับมา แน่นอนว่าผมลืมปุ่มบังคับไปเยอะ
การโจมตีของลูซิเฟอร์ดูอลังการ และบนจอก็เต็มไปด้วยสิ่งอันตราย ผมไม่คิดอยากรับพาราไดซ์ ลอสต์ตรงๆ เลย ส่วนการโจมตีที่พุ่งมาจากบนล่างซ้ายขวา ในสายตาผมมันเหมือน "พวงองุ่นอะไรสักอย่าง" เท่านั้น
มาจากข้างบน มาจากข้างล่าง มาจากข้างๆ ด้วย
ถ้าพยายามหลบเองด้วยมือ จะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ฟูลอัสซิสต์หลบได้
ระหว่างที่ผมจ้องจอแล้วพูดว่า "โหดไปแล้ว โหดไปแล้ว" เพื่อนร่วมทีมที่คอมพิวเตอร์คุมก็โจมตี หลบ ปล่อยลิงก์แอตแทค และเก็บเกจท่าไม้ตายไปอย่างใจเย็น
ตอนนี้ผมไม่ใช่แม้แต่ผู้บัญชาการของปาร์ตี้
เป็นแค่ผู้ชมที่ยืนอยู่ในสนามรบ
เริ่มด้วยพาราไดซ์ ลอสต์ แล้วต่อด้วยดิ เอนด์
ไม่ใช่ลาสต์บอส แต่เหมือนกรรมการคุมสอบ
ศัตรูช่วงท้ายเกมชอบออกข้อสอบเหลือเกิน
อย่างแรก พาราไดซ์ ลอสต์ ใช้ตรวจว่าเราหลบการโจมตีได้ไหม
ต่อมา ดิ เอนด์ ใช้ตรวจว่าเราทำดาเมจได้ตามที่ต้องการภายในเวลาที่กำหนดหรือเปล่า
ยังมีสอบเอาตัวรอด สอบการยืนตำแหน่ง ตัวกลไกที่ต้องจัดการ และแม้แต่ช่วงวิ่ง
มันไม่ใช่การต่อสู้แล้ว แต่เป็นสอบภาคปฏิบัติ
แถมกรรมการคุมสอบยังชอบพูดเว่อร์อีก
"เจ้าทนสิ่งนี้ไหวหรือ" "ถ้าอย่างนั้น ก็รับบททดสอบต่อไป" "นี่คือบททดสอบสุดท้าย"
ประมาณนี้ ออกโจทย์ให้หลายขั้น
ผมไม่คิดเลยว่ากลางการต่อสู้จะถูกบังคับให้วิ่ง
ทั้งที่น่าจะเป็นศึกตัดสินชะตาโลก อยู่ๆ ก็มาว่า "เอาละ จากตรงนี้ เชิญวิ่งได้เลย" ท่ามกลางการต่อสู้กับลาสต์บอส กลับมีสอบภาคปฏิบัติวิ่งทนแทรกเข้ามา
แต่กองทัพฟูลอัสซิสต์ก็จัดการเรื่องนี้ได้เหมือนกัน
ทุกครั้งที่กรรมการคุมสอบออกโจทย์อย่างภูมิใจ คอมพิวเตอร์ก็ตอบถูก
คนที่พูดแต่ "บททดสอบ" ๆ แล้วก็แพ้ไปธรรมดา
ลองมองจากมุมของลาสต์บอส ก็ตลกดีเหมือนกัน
เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้มีพลังเหนือกว่าอย่างท่วมท้น และกำลังให้บททดสอบกับผู้ท้าชิงครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่อีกฝ่ายผ่านมาได้หมดทุกข้อ
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรักษาท่าทีสบายๆ ไว้ว่า
"ไม่นึกว่าจะมาถึงที่นี่ได้" "แต่บททดสอบต่อไปล่ะ จะเป็นอย่างไร" "นี่คือบททดสอบสุดท้าย"
แล้วก็ทดสอบต่อไปเรื่อยๆ
สุดท้ายก็แพ้ไปแบบธรรมดาๆ
ภาพที่ออกมาเหมือนคนที่คอยทดสอบความรักและความสามารถของอีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนอีกฝ่ายเลิกสนใจจริงๆ
ตัวผมแทบไม่รู้สึกว่ากำลังถูกทดสอบเลย เพราะคอมพิวเตอร์ผ่านไปเองหมด ลาสต์บอสเลยตื่นเต้นอยู่คนเดียว เพิ่มโจทย์อยู่คนเดียว และสุดท้ายก็แพ้อยู่คนเดียว
หลังลูซิเฟอร์กับบาฮามุต ก็มาถึงราก์นาริออนตัวสุดท้าย
ถ้าพูดถึงบารมีของศัตรู ลูซิเฟอร์ก็ยังแกร่งที่สุดอยู่ดี
รูปลักษณ์แบบเทพปกรณัม ฉากที่ชวนให้นึกถึงวาระสุดท้ายของโลก พาราไดซ์ ลอสต์ ดิ เอนด์ เพลงเฉพาะตัว และบรรยากาศสมกับศึกสุดท้าย
โปรโต บาฮามุตเองก็ให้ความรู้สึกว่ากำลังสู้กับสิ่งมีชีวิตมหึมา
และสิ่งที่ปรากฏตัวต่อจากนั้นคือราก์นาริออน
ความรู้สึกแรกของผมค่อนข้างตรงไปตรงมา
นี่มันโกเลม หรือไม่ก็สัตว์ร้ายสักประเภทหรือเปล่า
พอดูดีๆ ก็เป็นมังกร
หลังลูซิเฟอร์กับบาฮามุต ตัวสุดท้ายกลับเป็นมังกรตัวใหญ่
ในอาร์พีจี ปกติจะล้มมังกรก่อนแล้วค่อยไปสู้กับเทพ แต่ใน Relink กลับล้มเทพและสิ่งที่ระดับผู้สร้างโลกไปก่อน แล้วมังกรตัวสุดท้ายถึงค่อยโผล่มา
ยังไงก็รู้สึกว่าไม่ค่อยลงตัว
แถมชื่อยังเป็น "ราก์นาริออนตัวสุดท้าย"
ฟังแล้วไม่เหมือน "ศัตรูตัวสุดท้าย" แต่เหมือน "ตัวเดียวที่เหลืออยู่"
มันไม่ใช่ความชั่วร้ายสัมบูรณ์ที่จะทำลายโลก แต่มีความเหงาแบบกำลังไล่ล่าตัวสุดท้ายของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์
รูปร่างหน้าตาและการเคลื่อนไหวก็ดูคุ้นๆ เลยรู้สึกว่ามันไม่ใช่ลาสต์บอสใหม่เอี่ยม แต่เหมือนบอสตัวใหญ่ที่มีอยู่เดิมถูกประกอบขึ้นใหม่
พอมาเจอแบบนี้หลังลูซิเฟอร์ ก็อดคิดไม่ได้ว่า
"ตอนจบแค่นี้จริงๆ เหรอ"
เฟเดลฉลาด หรือความรู้ถูกเขาสองอันนั่นดูดไปหมด
ช่วงท้ายเกมจะมีคำว่าออมนิส เซกาลิส ซึ่งฟังดูสำคัญอยู่ด้วย
บรรยากาศเหมือนจะเกี่ยวข้องกับรากฐานของโลกหรือพลังอันตรายบางอย่าง
เฟเดลที่รับหน้าที่อธิบายก็พูดเหมือนนักวิชาการ
แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ
เหมือนรู้ แต่ไม่ยอมฟันธง
เหมือนพูดเรื่องยิ่งใหญ่ แต่ตอนท้ายก็จบด้วยการเดา
สรุปให้สั้นๆ ก็ฟังเหมือนว่า
พวกนี้น่าจะเจ๋งนะ แต่ก็ไม่รู้หรอก
ประมาณนั้น
อาจจะเป็นระดับลาสต์บอสก็ได้ อาจจะเป็นข้อห้ามของโลกก็ได้ อาจจะประกอบขึ้นจากออมนิส เซกาลิสก็ได้
ไม่รู้หรอก
จนถึงตอนจบ ผมก็ยังไม่รู้ว่าเฟเดลฉลาดหรือไม่ฉลาดกันแน่
บางทีเขาอาจต้องใช้ความรู้และพลังประมวลผลเกือบทั้งหมดไปกับการประคองเขาขนาดมหึมานั่นก็ได้
อลังการแต่เบา
ความสะใจด้านเทคนิคของ Relink
พอเล่นมาถึงบททดสอบสุดท้าย ผมก็รู้สึกอีกครั้งว่าเกมนี้เบามาก
หน้าจอฉูดฉาดมาก
ศัตรูตัวใหญ่ขยับ เลเซอร์พุ่ง ระเบิดตูมตาม เอฟเฟกต์ซ้อนทับกัน และเพื่อนร่วมทีมทุกคนปล่อยท่าไม้ตาย
ทั้งอย่างนั้น มันกลับไม่หนักอย่างน่าประหลาดใจ
ถ้าเกมแนวมอนสเตอร์ฮันเตอร์ทำจอสว่างวาบขนาดนี้ ผมคิดว่าบนเครื่องของผมเฟรมเรตคงตกไม่แปลก
Relink ทำงานนิ่งดีเมื่อเทียบกับความอลังการ
คิดว่าคงปรับแต่งมาดี ทั้งการจัดฉากเฉพาะสำหรับการต่อสู้ การออกแบบขอบเขตที่วาด และวิธีแสดงเอฟเฟกต์
ต่อให้หน้าจอฉูดฉาดจนคนประมวลผลไม่ทัน เครื่องเกมกับตัวละครที่คอมพิวเตอร์คุมก็ยังนิ่งสบาย
มีแต่ผู้เล่นที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังพร้อมกับคำถามว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
ท่าไม้ตายของทุกคน
แต่ศัตรูตายตั้งแต่คนแรกแล้ว
ราก์นาริออนทำให้รู้สึกขาดอะไรไปนิดหน่อยในฐานะลาสต์บอส
แต่ตอนปิดเรื่องทำได้ดี
ช่วงท้ายของการต่อสู้ ท่าไม้ตายของทุกคนเชื่อมต่อกัน
คนแรกปล่อยท่าไม้ตาย คนที่สองต่อ คนที่สามกับคนที่สี่เชื่อมเป็นโซ่ และสุดท้ายโปรโต บาฮามุตก็ปรากฏตัว
ในฐานะฉากปิดศึกสุดท้าย ถือว่าสมบูรณ์แบบ
ปัญหาคือ ศัตรูตายไปตั้งแต่การโจมตีครั้งแรกแล้ว
HP หายไปตั้งแต่ท่าไม้ตายของคนแรก
หลังจากนั้นคือโอเวอร์คิลอย่างเป็นทางการโดยทุกคน
ถึงอย่างนั้น ฉากก็ไม่หยุด
เพื่อนร่วมทีมทุกคนซัดท่าไม้ตายใส่กันตามลำดับ และท้ายที่สุดโปรโต บาฮามุตก็ซัดหมัดมหึมาลงมา
ผลลัพธ์คือ ความเป็นลาสต์บอสที่ราก์นาริออนเองไม่มี ถูกการแสดงของฝั่งเราเติมเต็มให้
มันไม่ใช่การล้ม "ราก์นาริออนตัวสุดท้าย" เท่าไหร่ แต่เหมือน จัดการศัตรูตัวสุดท้ายด้วยบาฮามุต แล้วดึงเรื่องราวกลับสู่ขนาดระดับเทพปกรณัมอย่างฝืนๆ มากกว่า
ผู้เล่นจำเป็นหรือเปล่า
เวลาเคลียร์เร็ว
คะแนนประเมินก็สูง
คอมพิวเตอร์โจมตี หลบ และปล่อยท่าไม้ตาย
ผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลย
มาถึงตรงนี้ ผมคิดแบบจริงจังเลยว่า
ฉันไม่จำเป็นหรือเปล่า
ผมเคยคิดว่า Relink เป็นเกมที่เราบังคับตัวละครเอง
แต่สุดท้ายมันไม่ใช่
เลือกเพื่อนร่วมทีมที่คอมพิวเตอร์คุมซึ่งแข็งแกร่ง จัดอุปกรณ์ คัดซิจิล และปรับชุดความสามารถให้ลงตัว
จากนั้นก็แค่ส่งพวกเขาออกสนามรบ
พูดอีกอย่างคือ มันใกล้เคียงเกมจำลองการเลี้ยงดูมากกว่าอาร์พีจีแอ็กชัน
การเพิ่มพลังโจมตีและความอึดของคอมพิวเตอร์เร็วกว่าการฝึกทักษะหลบของตัวเอง
การสร้างชุดที่ให้ระบบช่วยเล่นจัดการได้ทั้งหมดสบายกว่าการจำแพตเทิร์นโจมตีของศัตรู
วิธีเล่นที่ลงตัวในที่สุดคือ
เกมที่เลี้ยงฟูลอัสซิสต์
ปลายสุดของโลก เป็น "ขอบ" จริงหรือ
หลังล้มราก์นาริออน เรื่องราวก็จบลง
ตรงนั้นมีเรื่องที่ผมสะดุดใจเล็กน้อย คือความกว้างใหญ่ของโลกที่ลีเรียเล่า
มุมต่างๆ ของโลกนี้เป็นอย่างไร เรายังไม่รู้
โลกของแกรนบลูมีเกาะลอยฟ้าอยู่นับไม่ถ้วน และเดินทางระหว่างเกาะด้วยเส้นทางการบิน ไม่แน่ว่าจะเป็นทรงกลมเหมือนโลกที่เราอาศัยอยู่
ถ้าเดินทางต่อไปเรื่อยๆ จะกลับมาจากอีกฝั่งได้ไหม
หรือมี "ขอบ" อยู่จริงๆ
อาจมีกำแพงยักษ์อยู่ที่ปลายท้องฟ้า และโลกทั้งใบจบลงที่นั่นก็เป็นได้
เมื่อท้องฟ้า เกาะ โลกอื่น ชาวดวงดาว และกฎของโลกผสมปนเปกันขนาดนี้ มันก็ไม่จำเป็นต้องมีโครงสร้างเหมือนดาวเคราะห์จริง
ศึกกับราก์นาริออนจบไปแล้ว แต่ปริศนาของโลกเองยังไม่จบ
ในทางกลับกัน เพราะเล่นมาถึงตอนท้ายสุด คำถามที่ว่า
"สรุปแล้วโลกนี้คืออะไรกันแน่"
จึงยังค้างอยู่ในใจ
คอนเทนต์เอนด์เกมหลังจบเรื่อง
แล้วผมก็ชนะ
จบแล้ว
ผ่านบททดสอบแล้ว ล้มราก์นาริออนแล้ว โปรโต บาฮามุตก็ปล่อยหมัดสุดท้ายแล้ว
ในแง่เนื้อเรื่อง ตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้ตามอีกชั่วคราว
สิ่งที่เหลือคือฟาร์มอุปกรณ์ จัดชุดซิจิล เลี้ยงตัวละคร ไทม์แอตแทค และวนด่านความยากสูง
นี่คือโลกของเอนด์เกมโดยสมบูรณ์
แต่สำหรับผม เอนด์เกมนั้นก็ไม่ได้จะพิชิตด้วยมือตัวเองเหมือนกัน
ทำให้คอมพิวเตอร์แกร่งขึ้นไปอีก ขัดเกลาชุดฟูลอัสซิสต์ ดูว่าปล่อยไว้เฉยๆ จะล้มได้ไกลแค่ไหน สร้างกองกำลังที่ได้ S++ แม้ผมไม่ทำอะไร
ปกติแล้วเอนด์เกมคือที่ทดสอบฝีมือของผู้เล่น
แต่สำหรับผม มันกลายเป็น
ที่ทดสอบว่าจะทำให้ตัวเองไม่จำเป็นได้ถึงขนาดไหน
คนที่ผ่านบททดสอบสุดท้ายไม่ใช่ผม
แต่เป็นเพื่อนร่วมทีมที่คอมพิวเตอร์คุมซึ่งผมเลี้ยงมา
และแบบนี้ก็ดีแล้ว
ส่งท้าย
ราก์นาริออนไม่ค่อยลงตัว แต่ตอนจบลงตัว
ตอนที่มังกรตัวใหญ่ดูเหมือนหยิบของเก่ามาใช้ซ้ำโผล่มาเป็นตัวสุดท้ายหลังลูซิเฟอร์กับบาฮามุต บอกตามตรงว่าเหงาไม่น้อย
ชื่อ "ราก์นาริออนตัวสุดท้าย" ก็ให้ความรู้สึกเหมือนผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายมากกว่าศึกตัดสิน
คำอธิบายของเฟเดลก็ฟังเหมือน "น่าจะเจ๋ง แต่ไม่รู้หรอก"
ลาสต์บอสโยนบททดสอบมาไม่หยุด ให้วิ่งอีกต่างหาก แล้วสุดท้ายก็ตายด้วยท่าไม้ตายของคนแรก
ถึงอย่างนั้น ท่าไม้ตายของทุกคนก็เชื่อมต่อกันจนถึงตอนท้าย และโปรโต บาฮามุตเป็นคนปิดฉาก
ต่อให้ฝั่งศัตรูมีบารมีไม่พอ แต่พลังโจมตีและการแสดงของฝั่งเราก็สร้างฉากปิดเรื่องขึ้นมาได้
และเหนือสิ่งอื่นใด แม้แต่ผู้เล่นที่กลับมาแบบลืมปุ่มบังคับก็ยังไปถึงตอนจบได้ ด้วยฟูลอัสซิสต์และการเลี้ยงคอมพิวเตอร์
เกมนี้ไม่ได้มีไว้เฉพาะคนที่เก่งเกมแอ็กชัน
หลบเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร การโจมตีของศัตรูดูเป็นแค่องุ่นก็ไม่เป็นไร ไม่อยากรับพาราไดซ์ ลอสต์ตรงๆ ก็ไม่เป็นไร
สร้างเพื่อนร่วมทีมที่แข็งแกร่ง แล้วฝากที่เหลือไว้กับพวกเขา
ในตอนท้ายที่สุด Granblue Fantasy: Relink สอนคำตอบที่ไม่คาดคิดให้ผม
ต่อให้ตัวเอกไม่ได้ต่อสู้ ก็ช่วยโลกได้
