บนโซเชียลมีเดียมักมี "ลูกเล่นชีวิต" ลอยมาให้เห็นเป็นระยะ คือขอใบรับรองแพทย์ก่อนลาออก แล้วต่อเงินช่วยเหลือกรณีเจ็บป่วยและบาดเจ็บของญี่ปุ่น (สิทธิประโยชน์จากประกันสุขภาพสำหรับคนที่ทำงานไม่ได้) เข้ากับเงินชดเชยการว่างงาน แต่เงินช่วยเหลือนี้ไม่ใช่โบนัสเกษียณ เป็นการประกันรายได้ให้คนที่ทำงานไม่ได้จริง ๆ เพราะเจ็บป่วยหรือบาดเจ็บที่ไม่เกี่ยวกับงาน และเข้าเงื่อนไขครบ สำหรับโรคเดียวกัน จะจ่ายให้รวมสูงสุด 1 ปี 6 เดือนนับจากวันแรกที่เริ่มจ่าย ดังนั้นคำว่า "ได้ 2 ปีจากเงินช่วยเหลือนี้อย่างเดียว" จึงไม่ถูกต้อง
แล้วถ้าเป็นการเกษียณตามอายุที่ไม่ได้จะหางานใหม่ล่ะ? ความกังวลเรื่องช่วงว่างในเรซูเม่อาจเบาลง แต่เงื่อนไขการรับเงินไม่ได้หายไป การจะรับต่อหลังออกจากงาน โดยหลักต้องมีระยะเวลาเป็นผู้ประกันตนต่อเนื่องอย่างน้อย 1 ปีจนถึงวันสุดท้ายของการทำงาน และตอนที่หมดสิทธิ์ผู้ประกันตนต้องกำลังรับอยู่แล้วหรือเข้าเงื่อนไขที่จะรับได้ ถ้าไปทำงานในวันสุดท้าย ก็ไม่เข้าเงื่อนไขการรับต่อ และภาวะที่ทำงานไม่ได้จากโรคเดียวกันก็ต้องดำเนินต่อไปด้วย นอกจากนี้ยังมีการปรับยอดกับเงินบำนาญชราภาพ และถ้าสุขภาพดีแต่แกล้งป่วย ก็เข้าข่ายรับเงินโดยทุจริต
แต่พอคุยกันไปสักพัก ประเด็นก็ย้ายจาก "ทำได้ไหม" ไปเป็น "ทำแล้วรู้สึกดีหรือเปล่า" ทำงาน 40 ปี เคลียร์วันลา ส่งมอบงานให้เรียบร้อย กล่าวลาทุกคน แล้วดำเนินเรื่องเงินบำเหน็จและเงินบำนาญให้ถูกต้องก่อนก้าวออกไป "ฉันทำงานครบ 40 ปี" ถ้าเป็นเครดิตท้ายเรื่อง ก็ถือว่าทรงพลังมาก
ในทางกลับกัน ถ้ามาศึกษาวิธีรีดสิทธิประโยชน์ให้ได้มากที่สุดตอนท้ายสุด ก็เหมือน ตอนจบของเนื้อเรื่องหลัก 40 ปี ที่จู่ ๆ กลายเป็นวิกิสูตรโกงเกม "ทำงานครบ 40 ปี แถมปลดล็อกความสำเร็จคอมโบสิทธิประโยชน์ตอนท้ายด้วย" ทันใดนั้นก็กลายเป็นเกม RPG ไปเลย
แน่นอนว่าถ้าป่วยจริง ก็ใช้สวัสดิการสังคมที่จำเป็นได้อย่างสบายใจ มุกนี้ไม่ได้ล้อคนป่วย แต่ล้อความคิดที่เอาบทสุดท้ายของชีวิตที่แข็งแรงไปแปลงเป็นการเจาะช่องโหว่ระบบ ประโยชน์ไม่ได้วัดกันที่จำนวนเงินอย่างเดียว ความรู้สึกว่า ทำจนจบ และ ปิดฉากได้สวยงาม ก็เป็นผลตอบแทนเหมือนกัน อีกหลายสิบปีข้างหน้า สิ่งที่อยากพูดน่าจะไม่ใช่ "ฉันใช้ระบบจนคุ้มสุด" แต่เป็น "ฉันทำงานที่บริษัทนั้นมา 40 ปี" มากกว่า ตอนจบแบบนี้สะใจกว่ากันเยอะ
