เมื่อระบบบดขยี้สาวน้อยเวทมนตร์: WITCHRIV กับสูตรสำเร็จของเรื่องเวทมนตร์ถูกควบคุม

WITCHRIV เป็นดาร์กแฟนตาซีเกี่ยวกับโนนะ เด็กสาวที่ปิดบังว่าตัวเองเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ วันหนึ่งเธอใช้เวทซ่อมแว่นที่พังของเพื่อนสนิท จนถูกสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์…

วิธีใช้เครื่องมืออ่าน

ฟังจะอ่านบทความออกเสียง อ่านเร็วแสดงวลีทีละช่วงตามความเร็วที่เลือก ฝึกภาษาใช้เปรียบเทียบบทความฉบับแปลที่มีอยู่ บันทึกจะเก็บบุ๊กมาร์กในเบราว์เซอร์นี้ และเปิดอีกครั้งได้จากรายการที่บันทึกในเครื่องเล่น

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

โฆษณา
โฆษณา

1. แกนหลัก: สาวน้อยน่ารัก เวทมนตร์ และความรุนแรงของระบบ

WITCHRIV เป็นดาร์กแฟนตาซีเกี่ยวกับโนนะ เด็กสาวที่ปิดบังว่าตัวเองเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ วันหนึ่งเธอใช้เวทซ่อมแว่นที่พังของเพื่อนสนิท จนถูกสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์จับตา ผู้แต่งคือฮาคุริ ผู้เขียน Sachiiro no One Room เรียกได้ว่าสไตล์ที่เอาตัวละครน่ารักมาวางคู่กับชะตากรรมหนักอึ้ง ถูกย้ายมาใช้กับเรื่องการไล่ล่าผู้ใช้เวทมนตร์

สาวน้อยน่ารัก
+ เวทมนตร์ที่ใช้ด้วยความหวังดี
+ พรสวรรค์ที่เลือกเองไม่ได้
+ ระบบที่หนีไม่พ้น
= ความน่าสงสารคือสิ่งที่ขับเคลื่อนเรื่อง

นี่ไม่ใช่เรื่องของความสนุกที่ได้ใช้เวทมนตร์ แต่เป็นเรื่องที่ชีวิตตกอยู่ในอันตรายเพียงเพราะเกิดมาพร้อมเวทมนตร์

2. ทำไมถึงดูเหมือน Witch Hat Atelier ฉบับโหดกว่า

Witch Hat Atelier ก็ซ่อนด้านมืดไว้หลังโลกเวทมนตร์ที่สวยงามเหมือนกัน ทั้งเวทต้องห้าม การลบความทรงจำ การผูกขาดความรู้ และการยุ่งเกี่ยวกับร่างกายมนุษย์ เวทมนตร์ในเรื่องนั้นไม่ได้ขึ้นกับสายเลือดพิเศษ ใครก็ใช้ได้ถ้ารู้วิธีวาด แต่ความรู้นั้นถูกควบคุม

WITCHRIV ดูเหมือนจะไปไกลกว่านั้น คือไม่ได้ควบคุมแค่ความรู้ แต่เฝ้าดูและจับกุมร่างกายของคนที่มีเวทมนตร์อยู่ในตัวเลย

Witch Hat Atelier
ควบคุมความรู้และวิธีใช้เวทมนตร์

WITCHRIV
ควบคุมตัวมนุษย์ที่มีเวทมนตร์อยู่ในตัว

ถ้าอย่างแรกคือการผูกขาดเทคโนโลยี อย่างหลังก็ใกล้กับการแบ่งชนชั้นตามกำเนิด

3. ทำไมเวทมนตร์ถึงถูกควบคุมได้ง่ายในเนื้อเรื่อง

เวทมนตร์ทำให้คนคนเดียวรักษา เคลื่อนย้าย ทำลาย แปลงร่าง ควบคุมความทรงจำ และสื่อสารได้ ถ้าความสามารถของแต่ละคนต่างกันและมองจากภายนอกไม่รู้ว่าเก่งแค่ไหน รัฐก็ไม่มีทางประเมินความอันตรายล่วงหน้า

ไม่รู้ว่าความสามารถคืออะไร
+ เจอครั้งแรกก็แพ้ได้เลย
+ ถ้าประยุกต์เก่งพลังจะพุ่งขึ้นมาก
+ คนคนเดียวทำให้ระบบของสังคมพังได้
= รัฐปล่อยไว้เฉยๆ ได้ยาก

ใกล้เคียงกับพลังเนนใน Hunter x Hunter แต่การออกใบอนุญาต ตรวจสอบ และจำกัดการใช้เพราะมันอันตราย เป็นคนละเรื่องกับการตีตราทั้งตัวตนของคนว่าเป็นอาชญากรตั้งแต่เกิด การที่ต้องจัดการความเสี่ยงไม่ได้ทำให้การไล่ล่าชอบธรรม

4. การขยายโลกแบบ The Promised Neverland

ใน The Promised Neverland เด็กๆ รู้ว่าบ้านเด็กกำพร้าที่ปลอดภัยที่แท้คือฟาร์มเลี้ยงมนุษย์ ปัญหาจึงขยายจากการหนีของคนคนเดียวไปสู่ทั้งโลก

โลกใบเล็กที่ปลอดภัย
→ ความจริง
→ การหนี
→ เหยื่อคนอื่น
→ จะทำอย่างไรกับระบบทั้งหมด

WITCHRIV ก็มีโครงสร้างสูตรสำเร็จแบบเดียวกัน เริ่มจากความลับส่วนตัวของโนนะและครอบครัว แล้วขยายไปสู่การไล่ล่าผู้ใช้เวทมนตร์ทั้งหมด การกักขัง เครื่องมือเวท และระเบียบสังคม แต่ความจริงพอมองเห็นได้นิดๆ ตั้งแต่ต้นเรื่อง จุดสำคัญจึงไม่ใช่ "โลกนี้แท้จริงเป็นอะไร" แต่เป็นการที่ตัวเอกเปลี่ยนจากการหนีมาเป็นการต่อต้านอย่างไร

5. ฝ่ายควบคุมก็มีเหตุผล แต่การออกแบบระบบแย่ที่สุด

ถ้าพลังของโนนะพัฒนาไปถึงโจมตีหัวใจโดยตรง ซ่อมแซมร่างกาย ฟื้นฟูตัวเอง คืนความทรงจำ และฟื้นความสามารถ สำนักงานเฝ้าระวังก็มีเหตุผลที่จะระวังเธอในฐานะอาวุธเชิงยุทธศาสตร์

แต่

ควบคุมการกระทำที่อันตราย
กับ
จับผู้มีพลังทุกคน

ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ถ้าประเมินทีละคนไม่ได้เลยไล่ล่าทุกคน และกำจัดตัวคนไปพร้อมกับใช้ประโยชน์แค่เวทมนตร์ นั่นไม่ใช่การจัดการความเสี่ยง แต่เป็นการขูดรีดที่ทำเป็นระบบ


อ่านต่อ: WITCHRIV, The Ancient Magus' Bride และ Chiikawa ตอนนี้ไปถึงไหนกันแล้ว

วันนี้อ่านเรื่องนี้

แต่ละบทความตอบคำถามที่ผู้อ่านบทความนี้มักสงสัยต่อ

ดูบทความทั้งหมดบทความเรื่อง ระบบและกลไก เพิ่มเติม

แชร์บทความนี้

โฆษณา

อีกสักเรื่องไหม มีอะไรสนุก ๆ บ้าง

อ่านจบแล้วก็ลองต่อเลย: เรื่องใกล้เคียงไม่กี่เรื่อง และเรื่องที่ต่างไปเลยแต่สนุก

  1. ทำไมสตรีชนชั้นสูงยุคเฮอันจึงไม่ค่อยเปิดเผยใบหน้าง่าย ๆ — ลองมองผ่านแนวคิด “บัญชีของตระกูล”
  2. คุณวิจารณญาณ!?มองทักษะการตัดสินใจผ่าน “ความกว้าง × แรงผลัก” และ “แกนตนเอง × แกนผู้อื่น”
  3. ตี 5ร่างกายบอก “นอนได้แล้ว” แต่สมองบอก “ร้านยังเปิดครับ”
  4. เมนูคอลแลบ ถ้าแทบเปลี่ยนแค่ชื่อแต่ขายได้ ก็ถือว่าชนะไหม? — ทำไมโมเดล Joyfull ที่ไม่ทำ “คอนยัครูปตัวละคร” ถึงแข็งแรง

หาบทความอื่น

บทความทั้งหมด

Mendoi-chan

ผู้ดูแลเว็บไซต์

Mendoi-chan

เรียบเรียงความยุ่งยากในที่ทำงานและชีวิตประจำวันให้เป็นโครงสร้างที่ชัดเจนและขั้นตอนถัดไปที่ทำได้จริง

โฆษณา

บทความล่าสุด

  1. 1ถ้าคนอ่านไม่อ่านถึงท้ายบทความ อย่าเอาเนื้อหาไปทำเป็นแซนด์วิชโฆษณา: วิธีขาย "พื้นที่ว่างข้างจอ" บนพีซีด้วย Adsterra
  2. 2ยุค AI ความฉลาดคือออกแบบคำถาม ไม่ใช่หาคำตอบ
  3. 3หนึ่งสัปดาห์ที่ระบบเขียนบทความด้วย AI กลายเป็น "โรงงานอัตโนมัติ"
  4. 4ทำไมคลินิกสุขภาพจิตบังคับใส่หน้ากาก และปฏิเสธการรักษาได้ไหมถ้าไม่ซื้อ
  5. 5ท่องจำไม่เก่ง แปลว่าหัวไม่ดีหรือเปล่า
โฆษณา