เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ บางครั้งเราจะรู้สึกว่าไว้ใจคนใหม่ได้ยากขึ้น
เรื่องนี้ไม่ได้แปลว่าไม่ดีเสมอไป
เราอาจไม่ได้สูญเสียความสามารถในการไว้ใจใคร แต่อาจเพียงเรียนรู้ที่จะมอบความไว้ใจอย่างระมัดระวังมากขึ้น
ตอนเด็ก เรามีสภาพแวดล้อมอย่างโรงเรียนเดียวกัน ห้องเดียวกัน หรือชมรมเดียวกัน
เราเจอกันทุกวัน
ผลประโยชน์ที่เกี่ยวข้องก็มีน้อยกว่า
เรามีเวลาสังเกตอีกฝ่าย
แม้จะมีปัญหา ก็ยังมีโอกาสซ่อมแซมความสัมพันธ์
เพราะแบบนั้น การสร้างความไว้ใจจึงง่ายกว่า
เมื่อเป็นผู้ใหญ่ เรื่องงาน เงิน ความรัก การแต่งงาน ครอบครัว เวลา และขอบเขตส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง
การไม่ไว้ใจอีกฝ่ายทันทีจึงเป็นเรื่องธรรมชาติ
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องไม่ไว้ใจใครเลย
ความไว้ใจค่อย ๆ เปิดทีละขั้นได้
ช่วงแรกให้แค่ “สิทธิ์แบบผู้มาเยือน” ก็พอ
เริ่มจากแค่ทักทาย
จากนั้นคุยเรื่องเบา ๆ
ต่อด้วยเรื่องงานอดิเรก
แล้วค่อยเล่าความกังวลเล็ก ๆ น้อย ๆ
จากนั้นดูว่าอีกฝ่ายรักษาสัญญาหรือไม่
ดูว่าเขาเคารพขอบเขตของเราหรือไม่
แล้วสังเกตว่าเมื่อเกิดเรื่องยาก ๆ เขามีพฤติกรรมอย่างไร
ถ้าอีกฝ่ายมีท่าทีมั่นคงและสม่ำเสมอ เราค่อย ๆ เปิดใจเพิ่มได้
แต่ถ้าเขาชอบข่มคนอื่น เอาเรื่องของเราไปพูดต่อ ใช้จุดอ่อนของเรา หรือก้าวข้ามขอบเขต ก็หยุดไว้ตรงนั้นได้
นี่ไม่ใช่การไม่เชื่อใจมนุษย์
มันคือการตรวจสอบความปลอดภัย
ถ้ารู้สึกว่าไว้ใจคนใหม่ได้ยาก ก็ไม่ต้องบังคับตัวเองให้เชื่อใจทันที
ค่อย ๆ ลองก็ได้
ความไว้ใจไม่ใช่แค่ 0 หรือ 100
มันค่อย ๆ เพิ่มจาก 10 เป็น 20 แล้วเป็น 30 ได้
