“ช่วยเผยแพร่บทความใหม่หน่อย”
ระบบอัตโนมัติเริ่มทำงาน แต่ยังไม่ทันแตะบทความ ก็ต้องตรวจรายชื่อต้นฉบับ ผลการตรวจ รายการรอแปล และรายการรอเผยแพร่ จากนั้นจัดข้อมูลใหม่ บันทึก แล้วตรวจว่าตารางทุกใบตรงกันหรือเปล่า
ประมาณ 23 นาทีผ่านไป งานเตรียมระบบกินเวลาไปหมด แต่ยังไม่ได้เริ่มงานหลักของบทความ
เรื่องนี้มาจากบันทึกการทำงานจริงครั้งหนึ่งที่ไม่เปิดเผยชื่อโครงการ ใช้เวลาประมาณ 8 นาทีเตรียมสถานะรวม และอีก 15 นาทีบันทึกข้อมูล ก่อนกระบวนการถูกหยุดลง ไม่ใช่ตัวเลขเฉลี่ยของทุกระบบ
เหมือนโรงงานที่พนักงานมาเข้าแถวตอนเช้า เซ็นชื่อเข้าทำงานครบ แล้วกลับบ้านโดยไม่ได้ผลิตสินค้าแม้แต่ชิ้นเดียว ที่น่าขำคือโรงงานนี้ควรจะทำงานเองโดยไม่มีพนักงาน
ตารางงานต้องมีตารางมาดูแลอีกที
การจดว่างานไหนทำถึงขั้นไหนแล้วมีประโยชน์ เพราะช่วยให้รู้ว่าบทความไหนพร้อม ผ่านการตรวจที่จำเป็น หรือยังไม่ได้เผยแพร่ จะได้ไม่ทำงานซ้ำกัน
แต่ถ้ามีทั้งตารางต้นฉบับ ตารางที่ตรวจแล้ว ตารางรอแปล ตารางรอเผยแพร่ และรายงานของแต่ละทีม พอข้อมูลไม่ตรงกัน ก็ต้องสร้างงานใหม่เพื่อตรวจตารางอีกที
“บทความไปถึงไหนแล้ว?” “กำลังปรับตารางอยู่ครับ” “เสร็จหรือยัง?” “กำลังตรวจประวัติการแก้ตารางครับ”
ฝ่ายเอกสารสร้างหุ่นยนต์สำเร็จ แล้วหุ่นยนต์ก็ขอสมัครงานฝ่ายเอกสารทันที
หยุดโรงงานเพื่อปกป้องตาราง
บางระบบผูกข้อมูลทุกอย่างไว้แน่นเกินไป แค่แก้สถานะในตาราง ก็ถูกมองว่าข้อมูลสำหรับเผยแพร่ทั้งหมดเปลี่ยน ระบบต้องสร้างผลงานใหม่ ระหว่างนั้นมีอีกทีมแก้ตาราง ก็ต้องเริ่มอีกครั้ง
สุดท้ายอาจมีกฎว่า ขณะเผยแพร่ ห้ามทีมอื่นเขียนข้อมูลชั่วคราว
ตารางที่ควรช่วยให้บทความออก กลับทำให้บทความออกไม่ได้
เหมือนร้านสะดวกซื้อหยุดคิดเงิน เพราะต้องนับจำนวนลูกค้าที่ต่อแถวใหม่ก่อน ลูกค้าแค่อยากซื้อขนมเองนะ
แบ่งหน้าที่ ไม่ใช่แบ่งกันกรอกเอกสาร
คนเขียนบันทึกต้นฉบับ คนเผยแพร่ตรวจเฉพาะเรื่องนั้นแล้วนำขึ้นเว็บไซต์ ส่วนคนตรวจผลก็ดูว่าผู้อ่านเปิดหน้าได้จริงไหม งานหลักมีเท่านี้
ถ้าทุกฝ่ายต้องแก้ตารางกลางขนาดใหญ่ก่อนเดินต่อ ตารางนั้นก็กลายเป็นหัวหน้า เพิ่มคนอีกสิบคนก็แค่เพิ่มความยาวของแถวรอประทับตรา
ลบตารางทั้งหมดเลยดีไหม?
ตารางที่ซ้ำกันลดได้ แต่ข้อมูลสำคัญยังต้องเก็บไว้
ระบบควรรู้ว่า บทความไหน ฉบับไหน เผยแพร่แล้ว และถ้าหยุดกลางทาง จะทำต่อจากตรงไหน ไม่อย่างนั้นอาจลงบทความซ้ำ หรือเอาฉบับเก่าทับฉบับใหม่
ถ้าหน้าเว็บที่เผยแพร่แล้วและที่เก็บข้อมูลเดิมตรวจได้อยู่ ก็ไม่ต้องคัดลอกไปอีกหลายตาราง
ตรวจเฉพาะบทความที่เปลี่ยน ใช้ผลเดิมที่ยังถูกต้อง และให้รายงานสถิติทำหน้าที่รายงาน ไม่ใช่ขวางการเผยแพร่
ผลงานจริงคือ จำนวนบทความใหม่ที่ผู้อ่านเปิดอ่านได้ ไม่ใช่จำนวนครั้งที่แก้ตาราง
“รายงานวันนี้: ความสอดคล้องของตาราง 100 คะแนน บทความใหม่ 0 เรื่อง”
ยินดีด้วย โรงงานกลายเป็นพิพิธภัณฑ์แฟ้มเอกสารแล้ว
