แบบทดสอบวาดรูปธรรมดาที่ค่อย ๆ กลายเป็นเรื่องผีระหว่างรอผล

วิธีใช้เครื่องมืออ่าน

ฟังจะอ่านบทความออกเสียง อ่านเร็วแสดงวลีทีละช่วงตามความเร็วที่เลือก ฝึกภาษาใช้เปรียบเทียบบทความฉบับแปลที่มีอยู่ บันทึกจะเก็บบุ๊กมาร์กในเบราว์เซอร์นี้ และเปิดอีกครั้งได้จากรายการที่บันทึกในเครื่องเล่น

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

โฆษณา
โฆษณา

“วาดบ้านกับต้นไม้หนึ่งต้น” หน้าเว็บสีสันสดใส ปุ่มกลม ๆ ดูเหมือนแบบทดสอบบุคลิกภาพทั่วไป เมื่อวาดคนเพิ่มแล้วกด “ดูผล” แถบโหลดขึ้นว่า “กำลังวิเคราะห์… 35%”

แต่ที่หน้าต่างบ้านมีจุดดำที่เราไม่ได้วาดไว้ ไม่นานจุดนั้นก็มีดวงตา แล้วใบหน้าแปลก ๆ ก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ทั้งที่ไม่ได้กดอะไรเพิ่มเลย ตั้งใจมาทดสอบนิสัย ทำไมกลับเหมือนเรียกผีออกมา?

เริ่มด้วยแบบทดสอบธรรมดาจริง ๆ

ให้เลือกสีและวาดรูปอย่างสบายใจ จากนั้นแสดงภาพตัวอย่างเล็ก ๆ พร้อมข้อความ “กำลังตรวจสอบลายเส้น”

ตอนแรกเงาดำเล็ก ๆ ดูเหมือนรอยปากกาที่เผลอวาด แต่พอมองอีกทีกลับเหมือนใบหน้า ข้อความเปลี่ยนเป็น “กำลังนับจำนวนคนในภาพ” เราวาดคนไว้คนเดียว แต่ระบบนับได้สองคน ยังไม่ทันรู้ผลบุคลิกภาพ แขกไม่ได้รับเชิญก็มาแล้ว

น่ากลัวเพราะไม่กด มันก็ยังมา

ถ้าต้องคลิกที่หน้าผีเพื่อเข้าสู่ฉากสยอง ผู้เล่นก็ยังเป็นคนเลือก แต่แนวคิดนี้ให้ทุกอย่างค่อย ๆ เกิดขึ้นเองตามแถบโหลด

ที่ 60% ใบหน้าหันมามองตรง ๆ ที่ 80% มันใหญ่เกือบเต็มกรอบ “กำลังวิเคราะห์” กลายเป็น “กำลังเชื่อมต่อ” แบบเงียบ ๆ คำถามที่ทำให้เกร็งคือ “มันจะขยับอีกเมื่อไร?”

งานทดลองเกี่ยวกับการรอคอยภัยคุกคามพบว่า การไม่รู้แน่ชัดว่าภัยจะมาถึงเมื่อใดอาจทำให้ปฏิกิริยาป้องกันตัวเพิ่มขึ้น [1] เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบฉาก ไม่ใช่การพิสูจน์ว่าเว็บนี้ทำให้ทุกคนกลัวได้จริง

ความอยากรู้ผลทำให้ยังมองจอ

คนเข้ามาเพราะอยากรู้ว่ารูปวาดบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเอง ทฤษฎีหนึ่งอธิบายความอยากรู้อยากเห็นว่าเป็นช่องว่างระหว่างสิ่งที่รู้กับสิ่งที่ยังอยากรู้ [2] แถบโหลดเหมือนจะให้คำตอบนั้น

ทว่าใบหน้าประหลาดสร้างคำถามใหม่ว่า “นั่นใคร?” และสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือรูปที่เราเพิ่งวาดเอง ไม่ใช่รูปผีทั่วไป ความรู้สึกเหมือนภาพของตัวเองถูกแย่งไปยังเป็นสมมติฐานของผู้สร้างเรื่อง ไม่ใช่ผลทดลองโดยตรง

ถ้าสยองเกินไป คนก็ปิดเว็บ

การศึกษาผู้เข้าชมบ้านผีสิง 110 คนพบว่าความสนุกมีแนวโน้มสูงเมื่อความกลัวอยู่ระดับกลาง [3] จึงควรค่อย ๆ เพิ่มจากจุดดำ เป็นดวงตา การจ้อง แล้วจึงเข้ามาใกล้ ไม่ใช่เปิดมาด้วยหน้าใหญ่และเสียงดังทันที

ในเรื่องอาจหยุดสิ่งนั้นไม่ได้ แต่หน้าเว็บจริงต้องปิดได้ตามปกติ มีปุ่มหยุดภาพเคลื่อนไหว และไม่ใช้ภาพกะพริบแรงหรือเสียงดังแบบไม่ทันตั้งตัว

เมื่อโหลดถึง 100% ผลกลับเขียนว่า “เราไม่ได้ทดสอบบุคลิกภาพของคุณ เราทดสอบว่าสิ่งในภาพสามารถออกมาข้างนอกได้หรือไม่”

เราไม่เคยสมัครสอบแบบนี้ แต่ดูเหมือนผีในภาพจะสอบผ่านแล้ว

เอกสารอ้างอิง (3 รายการ)

  1. If or when? Uncertainty’s role in anxious anticipation (2018) pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  2. Loewenstein (1994), The Psychology of Curiosity: A Review and Reinterpretation doi.org
  3. Andersen et al. (2020), Playing With Fear: A Field Study in Recreational Horror pmc.ncbi.nlm.nih.gov

วันนี้อ่านเรื่องนี้

แต่ละบทความตอบคำถามที่ผู้อ่านบทความนี้มักสงสัยต่อ

ดูบทความทั้งหมด

แชร์บทความนี้

หากบทความนี้มีประโยชน์ คุณสามารถสนับสนุนเว็บไซต์ได้ สนับสนุน

โฆษณา

อีกสักเรื่องไหม มีอะไรสนุก ๆ บ้าง

อ่านจบแล้วก็ลองต่อเลย: เรื่องใกล้เคียงไม่กี่เรื่อง และเรื่องที่ต่างไปเลยแต่สนุก

  1. ตี 5ร่างกายบอก “นอนได้แล้ว” แต่สมองบอก “ร้านยังเปิดครับ”
  2. เมนูคอลแลบ ถ้าแทบเปลี่ยนแค่ชื่อแต่ขายได้ ก็ถือว่าชนะไหม? — ทำไมโมเดล Joyfull ที่ไม่ทำ “คอนยัครูปตัวละคร” ถึงแข็งแรง
  3. ทำไม "ในฐานะสามี" "ในฐานะแฟน" "ในฐานะครอบครัว" ถึงเป็นต้นเหตุของการทะเลาะกัน

หาบทความอื่น

บทความทั้งหมด

Mendoi-chan

ผู้ดูแลเว็บไซต์

Mendoi-chan

เรียบเรียงความยุ่งยากในที่ทำงานและชีวิตประจำวันให้เป็นโครงสร้างที่ชัดเจนและขั้นตอนถัดไปที่ทำได้จริง