ภูเขานั้นดี
มีเสียงนก ลมพัดผ่านต้นไม้ แสงแดดลอดใบไม้ ความวุ่นวายของชีวิตมนุษย์ดูไกลออกไปชั่วคราว
เธอติดโทรศัพท์ไว้กับต้นไม้ ปูเสื่อ วางแซนด์วิช แล้วพูดว่า
“วันนี้มาปิกนิกบนเขากันค่ะ”
ช่องแชตสงบสุข
《ดีต่อใจ》 《แบบนี้ก็ดีแล้ว》 《วันนี้ปกติสักที》
ความปกตินั้นอยู่ได้ยี่สิบแปดวินาที
“แล้วก็จะทำอะไรเซ็กซี่นิดหน่อยด้วย”
《เลิกไลฟ์ได้》 《ขอโทษภูเขาเดี๋ยวนี้》 《หมดเวลาปกติ》
1. ภูเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
เธอหยิบหน้ากากสีขาวออกจากกระเป๋า หน้าตาเหมือนหน้ากากงานเทศกาลทั่วไป ยกเว้นว่ามีบางส่วนถูกตัดอย่างน่าสงสัย
“อันนี้ตัดเมื่อวานค่ะ ใช้แบบนี้แล้วจะบังตรงที่ต้องบังพอดี”
ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนขอฟังก์ชันนี้
เธอนั่งบนเสื่อแล้วกางขาอย่างมั่นใจเกินเหตุ
เปิด
“เห็นไหม”
เปิดอีก
“ไม่เห็นใช่ไหม”
เปิด ปิด เปิด ปิด
《นำเสนองานประดิษฐ์》 《โครงงานปิดเทอม》 《อย่าทำบนเขา》
ตอนนั้นเอง ชายสูงวัยที่มาเดินเขาก็โผล่มา
ทั้งคู่สบตากัน
เขามองหน้ากาก
มองท่า
มองโทรศัพท์
สีหน้าเหมือนกำลังทบทวนประวัติศาสตร์มนุษยชาติทั้งระบบหนึ่งวินาที
เธอทักว่า
“สวัสดีค่ะ!”
เขาตอบ
“…สวัสดีครับ”
แล้วเดินผ่านไปโดยไม่ถามอะไรเลย
ช่องแชตบรรลุธรรม
《คนภูเขาแกร่งมาก》 《สนธิสัญญาไม่แทรกแซงแห่งขุนเขา》 《ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นต้องทักทาย》
หลังจากนั้นก็มีคนเดินผ่านมาอีก
บางคนหันกลับมามอง บางคนถ่ายรูป บางคนเลือกไม่รับรู้ความจริง
แต่ทุกคนทักทาย
ดูเหมือนภูเขาจะมีกฎที่แข็งแรงกว่ากฎหมาย
2. การประชุมวิชาการที่เริ่มจากบุหรี่กับความต้องการทางเพศ
สักพักหนึ่ง มีผู้หญิงรูปร่างท้วมเข็นจักรยานมา
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ!”
เธอนั่งพักห่างออกไปเล็กน้อยแล้วจุดบุหรี่
สตรีมเมอร์พูดว่า
“ถ้าฉันสูบบุหรี่ ความต้องการทางเพศจะหายไปเลยค่ะ”
สำหรับประโยคแรกที่พูดกับคนแปลกหน้า นี่คือการขว้างลูกออกนอกสนาม
ผู้หญิงคนนั้นชะงัก
“…เข้าใจนะ”
ดันเข้าใจกันได้
《เข้าใจด้วยเหรอ》 《สัมมนาภูเขา 2026》 《คุยเรื่องอากาศก่อนเถอะ》
ทั้งสองกลับคุยกันอย่างจริงจังว่า การสูบบุหรี่ทำให้ความรู้สึกแบบนั้นลดลง
จากนั้นผู้หญิงพูดว่า
“แต่เหล้าน่าจะตรงข้ามนะ?”
“สำหรับฉัน เหล้าแย่กว่านั้นอีกค่ะ”
“เรื่องความต้องการเหรอ?”
“เรื่องชีวิต”
มือที่ถือบุหรี่หยุดค้าง
“…ชีวิต?”
3. พอดื่มเหล้า โฟลเดอร์ ‘รอตัดสินใจ’ จะหายไป
“สมมติฉันคิดมาหกเดือนว่า ‘ลาออกดีไหม’”
“ค่ะ”
“ปกติก็ต้องคิดเรื่องเงินเดือน งานต่อไป ค่าครองชีพ ใช่ไหม”
“ใช่”
“แล้วฉันดื่ม”
“ค่ะ”
“กำลังเขียนใบลาออกแล้ว”
“ทำไมล่ะ?”
“ถ้าคิดว่าจะเปลี่ยนงานตอนดื่ม ก็ส่งใบสมัครเลย”
“อืม…”
“ถ้าคิดว่าจะติดต่อใคร ก็กลายเป็นว่ากำลังโทรหาแล้ว”
ผู้หญิงขยับถอยหลังเล็กน้อย
“จำได้ไหม?”
“จำได้หมด”
“แบบนั้นน่ากลัวกว่าอีก”
“เป็นสิ่งที่ฉันอยากทำจริง ๆ นะ ปัญหาคือความเร็ว”
ช่องแชตเริ่มวิเคราะห์ระบบ
《ชั้นกลางหายไป》 《ความคิด → ผลลัพธ์》 《ระบบอนุมัติพัง》
เธอบอกว่าเคยปรึกษาแพทย์เรื่องรูปแบบนี้ และหลังจากได้รับยาแล้วก็จัดการได้ง่ายขึ้น
ผู้หญิงพ่นควันออกมา
“ฟังดูเหมือนการกางอาณาเขตเลย”
“อะไรนะ?”
“บังคับให้เจตนาข้างในกลายเป็นความจริง”
สตรีมเมอร์ลุกขึ้น
“งั้นฉันก็เป็นผู้ใช้วิชา?”
“ทำไมถึงสรุปแบบนั้น?”
4. วิชาติดตัว 《酩酊遷意・六根断証》
เธอประสานนิ้ว
ลมพัด
ใบไม้ปลิวอย่างดราม่า
ทั้งหมดเป็นเรื่องบังเอิญ
“วิชาติดตัว――《酩酊遷意・六根断証》”
ผู้หญิงหยุดยิ้ม
“…ชื่อดูเก่งเกินไปมาก”
“ระหว่างความตั้งใจกับการลงมือ มันมีความกังวล การเปรียบเทียบ สายตาสังคม ความลังเล ใช่ไหม”
“ใช่”
“ฉันตัดออกหมด”
“อันตรายนะ”
“ด้วยเหล้า”
“อันตรายกว่าเดิม”
ทันทีที่ความคิดเกิด จะเชื่อมตรงไปที่ผลลัพธ์
อยากลาออก? ส่งแล้ว
อยากเที่ยว? จ่ายแล้ว
อยากโทรหาใคร? กำลังคุย
ผู้หญิงมองเธอ
“นั่นมันแค่ความหุนหันตอนเมา”
“เป็นวิชา”
“ความหุนหันตอนเมา”
“วิชา”
เธอเชิดหน้า
“กางอาณาเขต――《酔界無量・刹那万業転輪殿》”
“ยาวเกิน”
“ในอาณาเขต ทุกเรื่องที่ยังไม่ตัดสินใจจะถูกลบขั้นตอน ‘ลังเล’ ออก”
“แย่มาก”
“ยังมีท่าไม้ตาย”
“ยังมีอีก?”
“《酒呑無明・十二因縁逆行・阿頼耶識強制決裁》”
ผู้หญิงหัวเราะออกมา
“ชื่อเหมือนจะทำลายโลก แต่ผลคือส่งเอกสารลาออกให้ฝ่ายบุคคล?”
5. แล้วเธอก็โดนต่อยตกน้ำพุ
ต่อมาผู้หญิงพูดว่า
“แถวนี้มีบ่อน้ำอยู่ ไปดูไหม?”
“ไปสิ”
ทั้งสองเดินประมาณสิบนาทีจนถึงบ่อน้ำเงียบสงบ
“สวยจัง”
“ใช่”
สตรีมเมอร์หันกล้องไปทางผิวน้ำ
ปึก
มีแรงกระแทกที่ท้ายทอย
“เอ๊ะ?”
ตูม!
เธอตกลงไปในน้ำ
《?????》 《คดีเกิดแล้ว》 《ทำไมกลายเป็นหนังระทึกขวัญ》
เธอโผล่ขึ้นมาด้วยความโกรธ
“ทำอะไรเนี่ย?!”
ผู้หญิงยืนอยู่ริมบ่อ
สีหน้าเป็นมิตรเมื่อกี้หายไปแล้ว
“ในที่สุดก็เจอ”
“เจออะไร?”
“ผู้ใช้ 《酩酊遷意・六根断証》”
“ชื่อเพิ่งคิดเมื่อสิบนาทีก่อนนะ!”
ผู้หญิงทำมือเป็นสัญลักษณ์
ลมหยุด
เสียงนกหายไป
ควันลอยขึ้น
“วิชาติดตัว――《紫煙離欲・五蘊寂滅》”
“มันคืออะไร?”
“ใช้ควันลดการเชื่อมต่อระหว่างความต้องการกับแรงจูงใจ”
ความต้องการทางเพศ
ความหิว
ความอยากได้สิ่งของ
ความต้องการการยอมรับ
ความทะเยอทะยาน
และสุดท้าย
“ความอยากลาออก”
สตรีมเมอร์หน้าซีด
“อันนั้นไม่ได้นะ”
“อันนั้นสำคัญสุดเหรอ?”
6. คนที่ทำทุกอย่างทันที ปะทะ คนที่ไม่อยากทำอะไรเลย
“กางอาณาเขต――《紫煙無碍・八識滅欲寂静界》”
โลกกลายเป็นสีเทา
ม้านั่งไร้ที่สิ้นสุด
ที่เขี่ยบุหรี่ยักษ์
ควันสีม่วง
บนกำแพงมีป้ายด้วยตัวอักษรธรรมดาเกินเหตุ:
เขตสูบบุหรี่
“ทำไมสิ่งอำนวยความสะดวกสมจริงเกินโลกนี้!”
“ในอาณาเขตนี้ ความต้องการทุกอย่างจะลดลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
ควันโอบรอบสตรีมเมอร์
“…ไลฟ์ก็ไม่สำคัญแล้วมั้ง”
《ได้ผล》 《อย่าปิดไลฟ์》
“งานตอนนี้…ก็คงโอเค”
“ใช่”
“เปลี่ยนงานก็…”
ผู้หญิงยิ้ม
แต่สตรีมเมอร์เงยหน้า
“แต่คนที่ควรตัดสินใจเรื่องนี้ก็คือฉันไม่ใช่เหรอ?”
“อะไร?”
“ฉันไม่อยากให้เหล้าตัดสินแทน และไม่อยากให้ควันของคุณตัดสินแทนเหมือนกัน”
เธอประสานมือ
“กางอาณาเขต――《酔界無量・刹那万業転輪殿》!”
สองอาณาเขตปะทะกัน
คนหนึ่งลบความต้องการ
อีกคนลบความลังเล
พูดง่าย ๆ คือ
คนหนึ่งทำให้ทุกอย่างดูไม่สำคัญ
อีกคนคิดอะไรแล้วทำทันที
เข้ากันไม่ได้อย่างร้ายแรง
“อยากกินราเม็ง!”
“ละทิ้งความหิว!”
“แต่ฉันลดน้ำหนักอยู่!”
“งั้นวิชาของฉันก็ถูกสิ!”
“…จริงด้วย!”
แพ้ศึกเหนือธรรมชาติด้วยตรรกะพื้นฐาน
ผู้หญิงกลับทิศวิชา
“《紫煙興欲・煩悩再燃》!”
คราวนี้ความต้องการระเบิด
“อยากกินเนื้อย่าง! อยากแช่ออนเซ็น! อยากเลี้ยงแมว! อยากย้ายบ้าน! อยากลาออก!”
ผู้หญิงหน้าซีด
ห้ามเพิ่มความอยากให้คนที่ทำทุกอย่างทันทีเด็ดขาด
โทรศัพท์ดัง
“…จองโรงแรมเกียวโตสำหรับพรุ่งนี้แล้ว”
“ตอนกำลังสู้เนี่ยนะ?!”
7. ท่าไม้ตายที่ดูเหมือนทำลายโลก สุดท้ายได้วันลาพักร้อนห้าวัน
ผู้หญิงรวบรวมควันจำนวนมหาศาล
“ท่าสูงสุด――《涅欲灰燼・百八煩悩断滅》!”
สตรีมเมอร์ประสานมือ
“งั้นฉันก็ใช้ท่าไม้ตาย”
《มาแล้ว》 《อันยาว ๆ นั่น》
“《酒呑無明――十二因縁逆行――阿頼耶識――強制決裁》!”
เสียงระเบิด
แสง
ความเงียบ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้หญิงถามอย่างระวัง
“…อนุมัติอะไรไป?”
สตรีมเมอร์มองโทรศัพท์
หน้าซีด
“…วันลาพักร้อน”
“อะไรนะ?”
“สัปดาห์หน้าหยุดห้าวันรวด”
《จบสงบมาก》 《อย่าใช้ท่าไม้ตายจัดการสวัสดิการพนักงาน》 《พัฒนาการของตัวละคร: ครั้งนี้ไม่ได้ลาออก》
8. คนที่แข็งแกร่งที่สุดคือคุณลุงนักเดินเขา
มีเสียงฝีเท้า
ชายสูงวัยคนแรกเดินเข้ามาในอาณาเขตอย่างสบาย ๆ
เขาเห็นที่เขี่ยบุหรี่ยักษ์
ควันสีม่วง
พื้นที่บิดเบี้ยว
คนสองคนในท่าต่อสู้
แล้วพูดว่า
“สวัสดีครับ”
ทั้งสองตอบโดยอัตโนมัติ
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ”
เขาเดินต่อ
ผู้หญิงแข็งค้าง
“…เราอยู่ในอาณาเขตนะ”
“ใช่”
“คนธรรมดาเข้ามาไม่ได้”
ชายสูงวัยหยุดโดยไม่หันกลับมา
“นึกว่าผู้ใช้วิชารุ่นใหม่ลืมวิธีทักทายกันแล้ว”
วินาทีต่อมา อาณาเขตทั้งสองแตกเหมือนฟองสบู่
ภูเขา
นก
ลม
บ่อน้ำ
ทุกอย่างกลับมา
ผู้หญิงสั่น
“เขาเป็นใคร?”
“ไม่รู้”
“แล้วทำไมคุณไม่ตกใจ?”
“ก็คนภูเขาไง”
คำตอบนั้นน่ากลัวที่สุด
9. เช้าวันต่อมา
ทั้งสองกลับไปที่เสื่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ดื่มไหม?”
“วันนี้ไม่ดีกว่า”
“ทำไม?”
“เผลอทำให้ตัวเองได้หยุดห้าวัน”
ผู้หญิงเกือบหยิบบุหรี่ออกมา แต่เก็บกลับ
“ฉันก็ไม่สูบวันนี้”
“เพราะเรื่องความต้องการทางเพศ?”
“สำคัญนะ”
ไลฟ์จบ
เช้าวันต่อมา คลิปตัดจากไลฟ์มียอดชมเกินหนึ่งล้าน
ชื่อคลิปคือ:
“ผู้หญิงปิกนิกแปลก ๆ บนเขา อยู่ดี ๆ เปิดศึกอาณาเขต”
มีการแจ้งเตือนอีกหนึ่งรายการ
ผู้ส่งไม่ทราบชื่อ
หัวข้อ:
เรื่องการลงทะเบียนเป็นผู้ใช้วิชา
เธอเปิดตู้เย็น
มีเบียร์หนึ่งกระป๋อง
มองเบียร์
มองโทรศัพท์
มองเบียร์อีกครั้ง
แล้วปิดตู้เย็นเบา ๆ
“วันนี้พอ”
ชั่วขณะหนึ่ง เหมือนได้ยินเสียงชายสูงวัยจากที่ไหนสักแห่ง
“ดีแล้ว”
เธอหันกลับ
ไม่มีใคร
“…น่ากลัว”
จบ
