พอมีเรื่องยุ่ง ก็เผลอบ่นว่า “น่ารำคาญจัง” ด้วยน้ำเสียงแบบที่แฟนเก่าเคยพูด เลิกกันมาสักพักแล้ว แต่คำนี้ยังอยู่ในคำบ่นของตัวเอง
สิ่งที่นึกขึ้นมาด้วยไม่ใช่เหตุการณ์ใหญ่ กลับเป็นใบหน้าเงียบ ๆ ที่ไม่ค่อยขยับ ดูคล้ายคาปิบาราอย่างบอกไม่ถูก แน่นอนว่าเขาก็ยิ้มได้ แค่ความทรงจำเลือกหน้าคาปิบารานิ่ง ๆ มาเป็นภาพหลักเท่านั้น
ความสัมพันธ์จบไปแล้ว แต่คำตอบเวลามีเรื่องยุ่งกลับตกทอดมา
คำสั้น ๆ พาเสียงและหน้ากลับมาด้วย
ไม่ได้คิดถึงแฟนเก่าตลอดเวลา แต่พอรู้สึกว่ารับไม่ไหว ชื่อเรียกเก่าหรือคำติดปากก็หลุดออกมา จากนั้นเหมือนเสียง ใบหน้า และบรรยากาศตอนอยู่ด้วยกันจะตามมา
ไม่ได้จำแค่คำพูด ได้ยินเป็นเสียงของเขา เห็นหน้านิ่ง ๆ แล้วก็นึกถึงรอยยิ้มด้วย คำสั้นนิดเดียวกลับพาอะไรมาเยอะมาก
สมอง: “กำลังเปิดไฟล์ที่เกี่ยวข้อง”
ความทรงจำหน้าคาปิบารา: “…น่ารำคาญจัง”
ตัวเอง: “น่ารำคาญจัง…”
คนไม่อยู่แล้ว แต่คำพูดยังเปิดทำงานอยู่
สิ่งที่ค้างอยู่คือวันธรรมดา
ความสบายใจตอนอยู่ด้วยกันไม่ได้มาจากการช่วยแก้ปัญหาเสมอไป บางครั้งแค่มีคนอยู่ข้าง ๆ บ่นได้ และได้ยินเสียงคุ้นเคย บ่นเรื่องไร้สาระแล้วความสัมพันธ์ก็ยังเหมือนเดิม ช่วงเวลาเล็ก ๆ แบบนั้นก็เคยมี
สิ่งที่จำได้ไม่ใช่ประวัติหรือเรื่องยิ่งใหญ่ แต่เป็นเสียง รอยยิ้ม สีหน้า และวิธีพูด ในความทรงจำนี้ หน้านิ่ง ๆ แบบคาปิบาราปรากฏบ่อยเป็นพิเศษ
ปกติก็สงบ มีเรื่องขำก็ยิ้ม เจอเรื่องยุ่งก็พูดคำนั้น การย่อคนคนหนึ่งเหลือคาปิบาราสามโหมดคงไม่ค่อยยุติธรรม แต่เศษความทรงจำที่นึกออกก็เป็นแบบนี้
แค่นี้ยังบอกไม่ได้ว่ายังชอบหรืออยากกลับไปคบ การนึกถึงใครสักคนกับการตัดสินใจว่าตอนนี้ต้องการอะไร คิดแยกกันได้
ความสัมพันธ์: จบแล้ว ใบหน้า: ยังบันทึกไว้ คำติดปาก: เปิดทำงานอีกแล้ววันนี้ โปรแกรมถอนการติดตั้งลืมไฟล์ไปหนึ่งไฟล์


