เวลาที่ไม่มีเพื่อน เราอาจเผลอคิดว่า “นิสัยของเรามีอะไรผิดหรือเปล่า?”
แต่การไม่มีเพื่อนไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปัญหาด้านบุคลิกเสมอไป
อาจเป็นเพราะไม่มีเส้นทางให้ได้พบคนใหม่
อาจเป็นเพราะวงจรชีวิตแคบหรือซ้ำเดิม
อาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป
หรือบาดแผลจากความสัมพันธ์ในอดีตอาจทำให้เราปิดตัวเองอยู่พักหนึ่ง
เมื่อเป็นผู้ใหญ่ เส้นทางที่ทำให้มิตรภาพเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติจะลดลง
ถ้าชีวิตมีแค่ไปทำงานแล้วกลับบ้าน เพื่อนใหม่ก็เกิดขึ้นได้ยาก
ถ้าวันหยุดเหนื่อยจนเอาแต่นอน ก็แทบไม่มีโอกาสสร้างจุดเชื่อมต่อกับคนใหม่
ถ้าไม่ได้ไปสถานที่หรือกิจกรรมที่เกี่ยวกับงานอดิเรก ก็ยิ่งยากที่จะพบคนที่มีเรื่องสนใจร่วมกัน
ดังนั้น การไม่มีเพื่อนอาจไม่ได้เกิดจากนิสัยไม่ดี แต่อาจเป็นเพียงเพราะตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่มิตรภาพก่อตัวได้ง่าย
แน่นอนว่าเราก็มีบางอย่างที่ปรับได้จากฝั่งตัวเอง
ทักทายคนอื่น
คุยเรื่องเบา ๆ
อย่ารอให้คนอื่นชวนอย่างเดียว บางครั้งลองเป็นฝ่ายเริ่มพูดหรือชวนก่อน
ไปสถานที่เดิมซ้ำหลายครั้ง
แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้แปลว่า “เราเป็นฝ่ายผิด”
การมีเพื่อนไม่ได้ขึ้นอยู่กับบุคลิกอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวกับเส้นทางการพบคน เวลา พลังงาน สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิต และประสบการณ์ในอดีต
ก่อนจะโทษตัวเองที่ไม่มีเพื่อน ลองดูว่าชีวิตของเรามีเส้นทางที่ทำให้มิตรภาพเกิดขึ้นได้จริงหรือไม่
การเพิ่มเส้นทางให้ได้พบคนใหม่เป็นเรื่องที่ทำได้จริงมากกว่าการโทษบุคลิกของตัวเอง
