ตั้งแต่ประถม มัธยม ไปจนถึงมหาวิทยาลัย บางครั้งถึงเราไม่ค่อยเป็นฝ่ายเข้าหาคนก่อน ก็ยังมีโอกาสได้เพื่อน
อยู่ห้องเดียวกัน
อยู่ชมรมเดียวกัน
เรียนวิชาเดียวกัน
ทำงานพาร์ตไทม์ที่เดียวกัน
สภาพแวดล้อมแบบนี้ทำให้เราได้เจอคน แม้ไม่ได้ตั้งใจออกไปหาเพื่อนใหม่
แต่เมื่อเป็นผู้ใหญ่ “การเจอคนแบบอัตโนมัติ” นี้จะค่อย ๆ หายไป
ถ้ายังรออย่างเดียว ชีวิตอาจเหลือแค่ไปทำงานแล้วกลับบ้าน
ถ้าเข้ากับคนในที่ทำงานไม่ได้ ก็อาจรู้สึกโดดเดี่ยวได้เพียงเพราะเหตุนี้
ดังนั้น ถ้าอยากมีเพื่อนเพิ่มตอนโตเป็นผู้ใหญ่ จำเป็นต้องเป็นฝ่ายขยับเองเล็กน้อย
แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องฝืนตัวเองให้กลายเป็นคนเข้าสังคมเก่งมาก
ทำแค่เรื่องเล็ก ๆ ก็พอ
ลองหากิจกรรมที่สนใจสักหนึ่งอย่าง
ไปเดือนละครั้งก็ได้
ลองกดตอบหรือพูดคุยเล็กน้อยกับบัญชีโซเชียลที่ทำเรื่องงานอดิเรกเดียวกัน
เข้าชุมชนออนไลน์
ไปยิมหรือร่วมงานวิ่ง
บอกเพื่อนว่า “ถ้ามีกลุ่มแบบนี้ ชวนเราด้วยนะ”
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
การเป็นคนที่ไม่ค่อยเริ่มก่อน ไม่ใช่เรื่องผิด
แต่เมื่อสภาพแวดล้อมที่เคยพาเราไปเจอคนใหม่แบบอัตโนมัติจบลง หากยังไม่ขยับเลย ความสัมพันธ์ใหม่ก็เกิดขึ้นได้ยาก
การหาเพื่อนเมื่อเป็นผู้ใหญ่จึงต้องช่วยสร้างเส้นทางให้ตัวเองได้เจอคนใหม่ขึ้นมานิดหน่อย
