เวลาเจอกัน อีกฝ่ายเป็นคนเดินเข้ามากอดก่อน จูบก่อนด้วย ดูอย่างไรก็รู้สึกได้ว่าชอบเรามาก
แต่พอถามว่าเมื่อไรจะเจอกันอีก กลับตอบว่า “สัปดาห์ละครั้งก็ดีนะ”
เดี๋ยวก่อน ความหวานเมื่อกี้มีวันเปิดทำการแค่สัปดาห์ละครั้งเหรอ
ยิ่งแปลกตรงที่เขาอยากส่งข้อความหากันทุกวัน และบอกว่าโทรคุยกันเมื่อไรก็ได้
สิ่งที่ควรแยกคือ ความรู้สึกว่ารักมาก กับความถี่ที่อยากเจอ ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน
คุยโทรศัพท์แทนกอดไม่ได้
ได้ยินเสียงคนที่ชอบก็มีความสุข เล่าเรื่องในแต่ละวันและหัวเราะด้วยกันได้
แต่จับมือผ่านลำโพงไม่ได้ โทรศัพท์ดีแค่ไหนก็ยังไม่มีปุ่มกอดจริง ๆ
ถ้าสิ่งที่คิดถึงคือการสัมผัส การส่งข้อความมากขึ้นก็อาจไม่เติมเต็ม ไม่ได้แปลว่าใครผิด แค่เราเริ่มรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
สัปดาห์ละครั้งไม่ใช่คะแนนความรัก
งาน ความเหนื่อย ระยะทาง และเวลาส่วนตัว ล้วนมีผลต่อการนัดเจอ บางคนแสดงความรักมากเมื่ออยู่ด้วยกัน แต่ก็อยากเจอเพียงสัปดาห์ละครั้ง
ในอีกด้านหนึ่ง รู้ว่าอีกฝ่ายรักมากก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เหงา
“เขาชอบเรามาก” กับ “เราอยากกอดเขาบ่อยกว่านี้” เป็นความจริงพร้อมกันได้
บอกความต้องการแล้วให้พื้นที่กัน
“เราอยากเจอบ่อยกว่านี้นะ ถ้าวันธรรมดาว่างสักนิดก็บอกได้”
พูดชัดแล้วไม่จำเป็นต้องย้ำทุกวันเหมือนแจ้งเตือน อีกฝ่ายควรมีพื้นที่ตัดสินใจว่าจะจัดเวลาอย่างไร
แต่จังหวะที่ทั้งคู่สบายใจยังเป็นเรื่องที่ต้องคุยร่วมกัน ไม่ต้องทำเป็นเย็นชาเพื่อทดสอบความรัก
ดูการกระทำจริงด้วย
เวลาเจอกันสนุกไหม ช่วยกันนัดครั้งต่อไปหรือเปล่า เหนื่อยแล้วพูดตรง ๆ ได้ไหม บางวันเจอกันสั้น ๆ ได้หรือไม่
ลองใช้ชีวิตจริงสักพักแล้วถ้ายังเหงา ก็คุยกันอีกได้
เจอกันน้อยไม่จำเป็นต้องรักน้อย และการอยากกอดมากขึ้นก็ไม่ได้ผิด
โทรศัพท์มีปุ่มโทร แต่ปุ่มกอดยังไม่มา
