กฎโฆษณาทำให้เว็บไซต์ที่เต็มไปด้วยมุกแรงต้องคิดระบบตรวจบทความ
ตอนแรกเรื่องไหนน่าสนใจก็เอามาเขียน ทั้งเรื่องสยองขวัญ มุกต้องห้าม และความย้อนแย้งในสังคม
ต่อมาจึงมีแผนแบ่งบทความเป็นสี่กลุ่ม ได้แก่ เก็บไว้ แก้ไข ย้าย และลบ พร้อมตรวจลิขสิทธิ์ พาดหัวชวนเข้าใจผิด การโจมตีบุคคล และตำแหน่งโฆษณา นี่เป็นแผนงาน ไม่ใช่ผลการตรวจเสร็จแล้ว
การสนใจเรื่องต้องห้ามไม่เท่ากับสนับสนุนการกระทำนั้น และการย้ายไปอีกโดเมนก็ไม่ได้ทำให้ปัญหากฎโฆษณาหายไปเอง
สุดท้ายเว็บไซต์ที่สะสมมุกตลกต้องมีศาลไว้ตัดสินมุกของตัวเอง แล้วเรื่องการตั้งศาลก็กลายเป็นบทความใหม่อีกชิ้น ภัณฑารักษ์เริ่มกลัวนิทรรศการของตัวเอง
