Chi-Fuyo ตอนที่ 65: ทำไมเรนต้องเล่นตลกตลอดเวลา? เบื้องหลังเสียงหัวเราะที่เจ็บแปลบ

วิธีใช้เครื่องมืออ่าน

ฟังจะอ่านบทความออกเสียง อ่านเร็วแสดงวลีทีละช่วงตามความเร็วที่เลือก ฝึกภาษาใช้เปรียบเทียบบทความฉบับแปลที่มีอยู่ บันทึกจะเก็บบุ๊กมาร์กในเบราว์เซอร์นี้ และเปิดอีกครั้งได้จากรายการที่บันทึกในเครื่องเล่น

แชร์บทความนี้

แชร์บทความนี้

โฆษณา
โฆษณา

มีสปอยล์มังงะตอนที่ 65 ซึ่งรวมอยู่ในเล่ม 17 บทความนี้พูดถึงฉบับมังงะ ไม่ใช่นิยายเว็บที่ดำเนินเรื่องต่างกัน

ใครสักคนกรี๊ด เรนทำหน้าประหลาด คนข้าง ๆ ยังเล่นใหญ่กว่าอีก ใน Chi-Fuyo ถ้าอยากคุยกับคนปกติสักคน อาจต้องออกตามหาเหมือนทำภารกิจลับ

แต่ตอนที่ 65 กลับทำให้มุกที่เคยขำมีรสชาติใหม่ นิสัยชอบเล่นตลกของเรนเริ่มจากเด็กคนหนึ่งที่อยากให้พ่อหันมามองตัวเอง

เดี๋ยวนะ นึกว่าแค่พระเอกจอมกวน ทำไมประวัติตัวตลกถึงเศร้าขนาดนี้?

ไม่ได้อยากได้เสียงปรบมือ แค่อยากให้พ่อสนใจ

ตอนเด็ก เรนพยายามเรียกความสนใจจากพ่อที่แทบไม่ใส่ใจเขา ถึงขั้นเลียนแบบสุนัข การเล่นอะไรแปลก ๆ จึงไม่ได้มีแค่ความสนุก แต่มีความหวังเล็ก ๆ ว่าอีกฝ่ายจะหันมาเห็น

เด็กเล่นซนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ การรู้สึกว่าตัวเองเฉย ๆ ไม่พอ ต้องทำตัวให้เป็นเรื่องตลกก่อนถึงจะมีคนมอง นั้นเจ็บกว่ามาก

คนดูที่เขาอยากทำให้หัวเราะที่สุดอาจมีเพียงคนเดียว

แล้วคนรอบตัวไม่เพี้ยนเหมือนกันเหรอ?

นั่นแหละจุดหลอกสายตาคนอ่าน ตัวละครอื่นก็กรี๊ด ตกใจเกินเหตุ และทำอะไรหลุดโลกกันเป็นปกติ เรนจึงดูไม่ได้แปลกไปจากมาตรฐานของเรื่องสักเท่าไร

เจ้าชายดูรามองทะลุไปอีกชั้นว่า เรนไม่ได้แค่แกล้งบ้าเพื่อความสนุก แต่ ใช้ความขี้เล่นเป็นทางเชื่อมไปหาคนอื่น พอรู้แบบนี้ มุกเก่า ๆ ก็ทำให้ใจหวิวขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม ไม่ได้แปลว่าทุกครั้งที่เรนเล่นตลกคือการเสแสร้ง นิสัยที่เกิดจากความขาดแคลนอาจกลายเป็นส่วนจริงของตัวเราได้ และบางมุกก็แค่บ้าเฉย ๆ ไม่จำเป็นต้องเขียนรายงานจิตวิทยาให้ทุกหน้าตาตลก

มุกที่ช่วยคนอื่น อาจเป็นกำแพงของตัวเองด้วย

ความกวนของเรนช่วยคลายบรรยากาศและเข้าหาคนที่มีบาดแผลในใจ คำแนะนำเรื่องอย่างเป็นทางการก็พูดถึงการที่เขายอมรับเพื่อนร่วมทางซึ่งสูญเสียที่ยืนในโลก

แต่อารมณ์ขันที่ใช้ได้ทุกสถานการณ์ก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป หากหลบเรื่องจริงจังด้วยมุกตลอด เวลาใครต้องการคำตอบตรง ๆ เรนอาจทำให้เขาผิดหวัง

ความเก่งของตอนนี้คือ ไม่ใช้ปมวัยเด็กมาล้างทุกความผิด แต่แสดงทั้งพลังและข้อเสียของนิสัยเดียวกัน

คนที่เพิ่มพลังให้ดาบได้มหาศาล กลับเคยพยายามเพิ่มคุณค่าของตัวเองด้วยการทำให้พ่อหัวเราะ เจ็บแบบไม่ต้องใช้เวทมนตร์เลย

สิ่งที่อยากเห็นจึงไม่ใช่เรนเลิกตลก แต่อยากให้เขารู้ว่า ต่อให้ไม่แสดงอะไร เพื่อนก็ยังอยู่ข้าง ๆ แล้วถ้าหน้าถัดไปทุกคนกลับมากรี๊ดอีก? ก็เรื่องนี้มัน Chi-Fuyo นี่นา

เอกสารอ้างอิง (1 รายการ)

มังงะตอนที่ 65 อย่างเป็นทางการ · เล่ม 17 จากสำนักพิมพ์ · เรื่องย่อทางการ · ความเห็นผู้อ่าน · บทความผู้อ่าน

วันนี้อ่านเรื่องนี้

แต่ละบทความตอบคำถามที่ผู้อ่านบทความนี้มักสงสัยต่อ

ดูบทความทั้งหมดบทความเรื่อง มังงะ เพิ่มเติม

แชร์บทความนี้

หากบทความนี้มีประโยชน์ คุณสามารถสนับสนุนเว็บไซต์ได้ สนับสนุน

โฆษณา

อีกสักเรื่องไหม มีอะไรสนุก ๆ บ้าง

อ่านจบแล้วก็ลองต่อเลย: เรื่องใกล้เคียงไม่กี่เรื่อง และเรื่องที่ต่างไปเลยแต่สนุก

  1. เรื่องใกล้เคียงฮิโซกะ โรคจิตขนาดนี้ แต่ทำไมเป็น "รุ่นพี่ใจดี" ได้ขนาดนี้ ภาพโค้ชที่จริยธรรมพังจากอาร์กเกาะ Greed Island
  2. เมนูคอลแลบ ถ้าแทบเปลี่ยนแค่ชื่อแต่ขายได้ ก็ถือว่าชนะไหม? — ทำไมโมเดล Joyfull ที่ไม่ทำ “คอนยัครูปตัวละคร” ถึงแข็งแรง
  3. ต่างไปเลย แต่สนุกตี 5ร่างกายบอก “นอนได้แล้ว” แต่สมองบอก “ร้านยังเปิดครับ”
  4. ทำไม "ในฐานะสามี" "ในฐานะแฟน" "ในฐานะครอบครัว" ถึงเป็นต้นเหตุของการทะเลาะกัน

หาบทความอื่น

บทความทั้งหมด

Mendoi-chan

ผู้ดูแลเว็บไซต์

Mendoi-chan

เรียบเรียงความยุ่งยากในที่ทำงานและชีวิตประจำวันให้เป็นโครงสร้างที่ชัดเจนและขั้นตอนถัดไปที่ทำได้จริง